بکلینک گرفتن سخت و پرهزینه است، اما لینک داخلی کاملاً در اختیار خودتان است. با این حال بیشتر سایتها از آن کم استفاده میکنند.
لینک داخلی چه کاری میکند؟
- کشف و خزش: گوگل صفحههای جدید را بیشتر از طریق لینک پیدا میکند. صفحهای که هیچ لینک داخلی ندارد (صفحهی یتیم) ممکن است هرگز درست دیده نشود.
- فهم موضوع: انکر تکست لینک به گوگل میگوید صفحهی مقصد دربارهی چیست.
- پخش اعتبار: صفحههایی که بکلینک دارند، از طریق لینک داخلی بخشی از اعتبارشان را به صفحههای دیگر میدهند.
- مسیر کاربر: کاربر را از یک سؤال به قدم بعدی میبرد و زمان ماندن در سایت را بالا میبرد.
انواع لینک داخلی
- درونمتنی (Contextual): لینک داخل متن مقاله؛ ارزشمندترین نوع.
- ناوبری: منو، فوتر و مسیر راهنما (Breadcrumb).
- مرتبط: بخش «مقالههای مرتبط» پایین نوشتهها.
ساختار خوشهای (Topic Cluster)
بهترین ساختار این است که یک صفحهی جامع (Pillar) دربارهی موضوع اصلی داشته باشید و مقالههای جزئیتر هم به آن و هم به یکدیگر لینک بدهند. در همین سایت، مقالهی سئو چیست و رودمپ سئو نقش صفحهی اصلی را دارند و همین واژهنامه هم اولین بار که اسم یک اصطلاح در مقالهها میآید، خودکار به تعریفش لینک میدهد.
هفت اصل لینکسازی داخلی
- از صفحههای قوی و پربازدید به صفحههای جدید و مهم لینک بدهید.
- انکر توصیفی بنویسید، نه «اینجا».
- هر صفحهی مهم حداکثر با سه کلیک از صفحهی اصلی در دسترس باشد.
- لینک را جایی بگذارید که برای خواننده واقعاً مفید است.
- لینکهای داخلی را nofollow نکنید.
- بعد از تغییر آدرس صفحه، لینکهای داخلی را مستقیم به آدرس جدید اصلاح کنید تا از زنجیرهی ریدایرکت عبور نکنند.
- یک انکر یکسان را برای دو صفحهی متفاوت استفاده نکنید.
اشتباههای رایج
- صفحههای یتیم بدون هیچ لینک ورودی از داخل سایت.
- پر کردن فوتر با دهها لینک کلمهی کلیدی.
- لینک دادن فقط به صفحهی اصلی و صفحههای فروش.
- لینک به صفحههای 404 بعد از حذف مطالب.
چطور بررسی کنیم؟
در سرچ کنسول گزارش Links بخش «Internal links» نشان میدهد کدام صفحهها بیشترین لینک داخلی را دارند. اگر صفحهی مهمی در انتهای این فهرست است، به آن لینک بیشتری بدهید. ابزارهایی مثل Screaming Frog عمق کلیک و صفحههای یتیم را هم پیدا میکنند.