صفحه‌ی اصلی عمق صفر دارد. صفحه‌هایی که مستقیم از منو لینک شده‌اند عمق یک دارند، و همین‌طور ادامه دارد. هر قدم دورتر یعنی اعتبار کمتری از صفحه‌ی اصلی به آن صفحه می‌رسد و ربات‌ها هم کمتر سراغش می‌روند.
مثال
وبلاگی با ۴۰۰ نوشته را در نظر بگیرید که در هر صفحه‌ی آرشیو ۱۰ نوشته نشان می‌دهد و هیچ لینک دیگری به نوشته‌های قدیمی ندارد. قدیمی‌ترین نوشته‌ها در صفحه‌ی ۴۰ آرشیو هستند؛ یعنی حدود ۴۱ کلیک از صفحه‌ی اصلی فاصله دارند. این نوشته‌ها هرچقدر هم خوب باشند، برای گوگل تقریباً گم‌شده‌اند.
قانون سه کلیک
یک قاعده‌ی سرانگشتی رایج این است که هر صفحه‌ی مهم حداکثر با سه کلیک از صفحه‌ی اصلی در دسترس باشد. عدد دقیق مهم نیست؛ مهم این است که صفحه‌های ارزشمند در انتهای زنجیره‌های طولانی صفحه‌بندی گیر نکنند.
راه‌های کم کردن عمق
- دسته‌بندی و هاب موضوعی: صفحه‌هایی که مطالب یک موضوع را یک‌جا لینک می‌کنند (مثل همین واژه‌نامه یا رودمپ سئو).
- لینک داخلی درون‌متنی از مقاله‌های پربازدید به مطالب قدیمی‌تر.
- بخش مطالب مرتبط زیر هر نوشته.
- مسیر راهنما (Breadcrumb).
- افزایش تعداد نوشته در هر صفحه‌ی آرشیو در حد معقول.
- ساختار خوشه‌ای به‌جای یک آرشیو طولانی زمانی.
اشتباه‌های رایج
- اتکا فقط به آرشیو زمانی برای دسترسی به مطالب قدیمی.
- جایگزین کردن صفحه‌بندی با دکمه‌ی «بیشتر» جاوااسکریپتی بدون آدرس قابل خزش.
- لینک دادن به همه‌چیز از صفحه‌ی اصلی؛ صدها لینک در یک صفحه ارزش هر لینک را کم می‌کند.
چطور بررسی کنیم؟
خزنده‌هایی مثل Screaming Frog برای هر آدرس ستون «Crawl Depth» دارند. صفحه‌های مهمی را که عمقشان بیشتر از ۴ است پیدا کنید و برایشان مسیر کوتاه‌تر بسازید. صفحه‌های یتیم هم که اصلاً عمقی ندارند در همین بررسی پیدا می‌شوند.