اگر سایتی نسخه‌ی فارسی و انگلیسی از یک صفحه دارد، بدون hreflang ممکن است گوگل نسخه‌ی اشتباه را به کاربر نشان دهد یا این دو را رقیب هم بداند.
نمونه‌ی کد
این خطوط در head هر دو نسخه قرار می‌گیرند:
<link rel="alternate" hreflang="fa" href="https://example.com/fa/seo/" />
<link rel="alternate" hreflang="en" href="https://example.com/en/seo/" />
<link rel="alternate" hreflang="x-default" href="https://example.com/en/seo/" />x-default نسخه‌ای است که برای زبان‌ها و کشورهای دیگر نمایش داده می‌شود.
قوانین مهم
- لینک برگشتی الزامی است: اگر نسخه‌ی فارسی به انگلیسی اشاره کند، نسخه‌ی انگلیسی هم باید به فارسی اشاره کند؛ وگرنه نادیده گرفته می‌شود.
- هر صفحه به خودش هم اشاره کند.
- کد زبان استاندارد: زبان با ISO 639-1 (fa، en، ar) و کشور اختیاری با ISO 3166-1 (مثل fa-IR یا en-GB). en-UK اشتباه است.
- کنونیکال هر نسخه به خودش: نسخه‌ی انگلیسی را به فارسی کنونیکال نکنید.
سه روش پیاده‌سازی
- تگ link در head (رایج‌ترین)؛
- هدر HTTP برای فایل‌هایی مثل PDF؛
- داخل نقشه سایت؛ برای سایت‌های بزرگ مرتب‌تر است.
در وردپرس، افزونه‌های چندزبانه مثل WPML و Polylang این تگ‌ها را خودکار می‌سازند.
اشتباه‌های رایج
- نبودن لینک برگشتی در یکی از نسخه‌ها.
- اشاره به آدرس‌هایی که ریدایرکت یا 404 هستند.
- استفاده از hreflang برای صفحه‌هایی که ترجمه‌ی هم نیستند.
- هدایت خودکار کاربر به نسخه‌ی دیگر بر اساس IP؛ Googlebot عمدتاً از آمریکا می‌خزد و ممکن است هیچ‌وقت نسخه‌ی فارسی را نبیند.
چطور بررسی کنیم؟
سرچ کنسول گزارش International Targeting را از سال ۲۰۲۲ حذف کرده؛ برای بررسی از خزنده‌هایی مثل Screaming Frog (بخش Hreflang) یا ابزارهای آنلاین اعتبارسنجی hreflang استفاده کنید.